تو که سرمست و پریشانی و شوریده سری / بکن از کلبه ی ویرانه ی ما هم گذری
بزن ای عاشق دیوانه،به دیوانه سری / به خدا از من دیوانه،تو دیوانه تری
صنما زلف پریشان تو را شانه منم / همه شب مست و پریشان در میخانه منم
همه دانند در این شهر که دیوانه، منم / که منم شهره به شیدایی و بیداد گری
به خدا از من دیوانه، تو دیوانه تری / به خدا از من دیوانه، تو دیوانه تری
نگرانم صنما سیر ز جانم نکنی / نگرانم که فدای دگرانم نکنی
نگرانم که تو رسوای جهانم نکنی / نگر افتاده ز عشق تو به جانم شرری
به خدا از من دیوانه، تو دیوانه تری / به خدا از من دیوانه، تو دیوانه تری
صنما کشتی دل را به گل انداخته ام / صنما با خم ابروی کجت ساخته ام
من دیوانه از آن رو به تو دل باخته ام / که تو هم همچو من، از خویش نداری خبری